Wat is het soms toch heerlijk om naast Engels (uhh.. Spaans!) even Nederlands te praten. Ik ga dan ook regelmatig bij mijn Nederlandse vriendinnetjes Bibi en Eva een Hollands pannetje eten om aan deze behoefte te voldoen. Als het op zo’n avond dan ook nog pijpenstelen regent en je fiets wordt gestolen, voel je je weer even helemaal thuis. Aangezien ik nu geen fiets meer heb, zal dit bijzondere gevoel niet meer terugkomen, waardoor ik extra verheugd ben om bezoek uit Nederland te ontvangen. Ik heb de afgelopen weekenden dan ook volop genoten om te fungeren als gids.

Zoals bekend, valt er in dit gedeelte van Spanje ontzettend veel regen. Sophie en Anouk (vriendinnen uit het MTRO Maastricht tijdperk) behoorden tot de gelukkigen om in dit typische weer ontvangen te worden. Het weekend hebben we vervolgens zo typisch mogelijk voortgezet, om de sfeer van de stad optimaal te beleven. Dit begon met een pintxo avond, waar we bij het eerste, beste restaurant zijn blijven plakken, de halve bar hebben leeggegeten (en gedronken) en na het grondig bestudeerd te hebben van de hangende hammen (á €500 per stuk), de tent vol nieuwe vrienden, als afscheidsnemende beroemdheden, hebben verlaten. De aansluitende stapavond hebben we voortgezet met cuarenta y tres aka 43 (Spaanse likeur) in Baskische barretjes, waarna we uiteindelijk toetimeloeti in Fermín Calbeton, de uitgaansstraat, zijn beland. Na een halve dag uitbrakken hervonden we de kracht om alle surfshops in het centrum af te struinen, om vervolgens in stijl ons surfboard te huren op het strand. Ook deze avond waren we present in Parte Vieja, maar deze keer met mate, doordat we al onze energie aan de woeste zee hadden gegeven. Na een 3-gangen diner voor een prikkie te hebben genuttigd, hebben we de avond (en tegelijkertijd ook ons weekend) afgesloten bij Molly Malone, de Irish pub populair onder Erasmus studenten.

Toen Sophie en Anouk eenmaal weg waren, had het weer geen reden meer op “typisch” te zijn, waardoor ik me, liggend op het strand, in 30 graden zon, voor heb kunnen bereiden op het volgende weekend met pap en mam. De weersvoorspellingen hielden het spannend tot het laatste moment, maar we hebben een heerlijk weekend gehad met twee zonnige dagen, wat zo zijn voordelen heeft in San Sebastian. Zo hebben we verse vis gegeten bij één van de restaurantjes aan de haven, die alleen open zijn als het mooi weer is. We hebben een strandwandeling gemaakt langs Playa de la Concha en het aangrenzende strand Playa de Ondarreta. Deze weg leidde ons naar de sculpturen in het water “Peine del viento”, waar we diverse ware “ansichtkaart”-foto’s hebben geknipt. We zijn met een treintje de berg Monte Igueldo opgegaan, vanwaar we een geweldig uitzicht hadden over de stad. Ook dit beeld zie je terug op de fotopagina. Uiteraard hebben wij ook een pintxo tour gedaan, waarbij we in ongeveer een kwart van de barre verschillende pintxos hebben geproefd. Met als favoriet de mosselbar “Les Mejillónes”, die er uitziet als een friettent, maar waar ze de verste en lekkerste mosselen serveren. Ook deze avond hebben we de hangende hammen grondig bestudeerd en geconcludeerd dat het Iberische varkens zijn. We hebben dit weekend zo veel mogelijk zon meegepikt op het terras bij Playa de Zurriola (het surfstrand), met uitzicht op de surfers in de zee. Ook hebben we de berg Monte Urgull beklommen, wat ons wederom een prachtig uitzicht gaf over de stad. Het waren twee heerlijke weekenden met heel veel gezelligheid!

Ik mag me nu al weer gaan verheugen op het volgende weekend, want dan ga ik een “weekendje weg” naar de Boulevard (de bekendste straat in het centrum van San Sebastian, 3km van mijn casa), want dan komen Jeroen, Martijn en Nicole op bezoek en zie ik dus eindelijk mijn lieve schat weer!!!

“Wij streven naar kwaliteit”, een bekende slogan uit het bedrijfsleven. Maar ook in je privé leven maak je (vaak onbewust) de keuze tussen deze twee aspecten. Best complex nu ik er over nadenk. Wanneer je de focus verplaatst naar kwaliteit, dan gaat de kwantiteit omlaag. Wanneer je de focus richt op kwantiteit, dan gaat weer de kwaliteit omlaag.

Half-half-werk zit niet in mijn bloed, maar tijdens mijn Erasmus tijd neemt het volgende gezegde de overhand: “Het leven is als een neus. Je moet eruit halen wat erin zit.” Daarom neem ik alle mogelijkheden met beide handen aan en doe ik nu alles wat ik altijd al had willen doen. Dankzij de vrijheid van de Universiteit, liggen mijn gekozen business vakken perfect in mijn interesse gebied. (International Marketing, Entrepreneurship, World Economy.) Daarnaast volg ik kunstgeschiedenis om mijn creativiteit te prikkelen, waarna ik in topvorm ben voor mijn design course, waar ik met photoshop, indesign en inkshape leer werken. De talencursus maakt mijn pretpakket compleet.  Naast de studiegerelateerde vakken, neem ik salsa lessen. Heel gezellig, omdat bijna alle Erasmus studenten meedoen. Daarnaast heb ik mijn gitaarvaardigheden weer opgepakt. (Wie had dat nog ooit gedacht?) Ik was al een tijdje van plan om weer te gaan spelen, dus de (goedkope) mogelijkheid om hier lessen te nemen heb ik niet aan mijn neus voorbij laten gaan. Uiteraard heb ik hier ook leren surfen. Dus als de golven het toelaten, lig ik op een plankje in het water. Mijn overige vrije tijd breng ik voornamelijk door met “amigos”. Lekker veel stappen en pintxos proeven. Vervolgens 2-3 keer per week naar de sportschool om de calorieën in controle te houden. Wanneer mogelijk, pikken we een zonnig dagje mee aan het strand of maken we een tripje naar een andere stad. Mijn vrije bestaan valt maar in één woord te omschrijven: MenjoySS!

San Sebastian, the place to be for celebrity hunters! Tijdens het filmfestival zijn er verschillende beroemdheden gesignaleerd in de stad. De verschijning van Brad Pitt heb ik zelf niet meegemaakt, omdat ik op dat moment prefereerde om in een stortbui te gaan liften. (zie vorig blog) Ik heb wel een fotootje kunnen scoren via een studiegenoot. Bij nader inzien een prima keuze om meneer baardmans over te slaan. Tijdens de award uitreiking van het festival kwamen er internationale filmproducenten en Spaanse filmsterren in beeld. Als grote verrassing kwam voorafgaande aan de film “Mother and Child”, Naomi Watts het theater binnen. Maar dit was nog niet alles…

Als klap op de vuurpijl was vorig weekend mijn eigen “ster” in San Sebastian! Ik heb Jeroen opgehaald in Santander, waar we ook een nachtje zijn blijven slapen. Aangezien we alleen maar oog voor elkaar hadden, hebben we, behalve de barretjes in het centrum en terrasjes aan het strand, niet veel van de stad gezien. Eenmaal in San Sebastian heb ik Jeroen zo veel mogelijk laten proeven van de S’jes die het leventje hier met zich meebrengt. De eerste avond hebben we Pintxos (Tapas) gegeten in verschillende barretjes, in het oude gedeelte van het centrum. Vervolgens kwamen we bij een indrinkfeestje in mijn appartement terecht en zijn we met andere Erasmus studenten tot in de late uurtjes gaan stappen. Zaterdag avond was de afsluiting van het filmfestival waar we twee films (Vengeance en Mother and Child) en de award uitreiking hebben gezien. Uiteraard hebben we dit weekend ook gerelaxed op het strand, een surfles meegepikt en zijn we een middagje gaan shoppen. Aangezien studie ook een belangrijk item is in mijn leven hier (ja toch wel!), zijn we maandag samen naar college gegaan. Het waren heerlijke dagen! Ik had me geen leukere ster kunnen wensen!

De nacht voor mijn surfweekend Biarritz lag ik op de snelweg te slapen, in een slaapzak, tijdens een hevige storm. Toen ik ’s morgens wakker werd, bleek het ook pijpenstelen te regenen. Aangezien we al een auto hadden gehuurd, konden we ons tripje niet uitstellen. Het gezegde “geluk bij een ongeluk” was dit weekend wel van toepassing. Al zou in sommige gevallen “pechvogel” een betere benaming zijn. Gelukkig was het glas half vol.

Eenmaal aangekomen bij Eurocar, bleek dat we een toeslag moesten betalen die het totaalbedrag verdriedubbelde. Toch maar geannuleerd en de trein genomen, die ook nog 12 keer zo goedkoop als het eerste Eurocar aanbod bleek te zijn. (high5!) Toen we bij de grens moesten overstappen, arriveerden we op een afgeladen vol station. De ellenlange rijen bij de loketten, zorgde er voor dat we 6 pakjes kauwgom apart met briefgeld moesten kopen om voldoende kleingeld te verzamelen voor in de kaartjes automaat. Op het moment dat we ons kaartje bemachtigd hadden, ontdekte we dat de mensen massa veroorzaakt was doordat er geen treinen richting Biarritz reden. Door de hevige regen was er een station overstroomd, waardoor er geen ov meer mogelijk was die dag. Hieronder vielen ook de bussen. Toch kon ook dit ons niet tegenhouden, we waren immers al halverwege. Toen de taxi veel te duur bleek te zijn, zat er nog maar één mogelijkheid op: liften! Niet echt mijn stijl, maar je moet het een keer meegemaakt hebben. Mijn voorwaarde was dan wel dat we alleen dikke auto’s uitzochten. Binnen een kwartiertje hadden we al beet. Zakenman 1 kon ons 2km verderop droppen. Toen het steeds harder begon te regenen, namen we de tweede keer genoegen met een busje die ons 1km verder bracht. Zoals verwacht, was nummertje 3 scheepsrecht. (high5!) Eenmaal op de weg naar Biarritz kwamen we in een stilstaande file terecht. Heel gezellig als je niet dezelfde taal spreekt. Tegen de tijd dat we arriveerden in Biarrtiz waren alle hostels al vol of gesloten. Uiteindelijk hebben we bij een drie sterren hotel in het centrum af kunnen dingen tot een hostelprijs. (high5!) Een trip met zoveel pech, moest wel een heel goed vervolg voor ons in petto hebben. Maar ook de volgende dag kwam na regen geen zonnenschijn. – Letterlijk gezien dan. De rode vlag heeft het hele weekend op het strand gewaaid, surfen zat er dus niet in. Maar desalniettemin hebben we een super leuk weekend gehad met heel veel lachwekkende momenten. Door het weer zat er niets anders op dan stappen, shoppen en sightseeing, wat prima alternatieven waren. Toen het zonnetje de laatste dag nog even doorkwam hebben we nog snel wat kliekjes gemaakt van de mondaine badplaats.

Ook al klinkt Spaans, na 2 weken talencursus, soms nog steeds als ac-ra-ce-da-bra in mijn oren, heb ik toch Spaanstalige vakken gekozen. Ik stel mezelf graag op de proef, maar tegelijkertijd speel ik ook graag op safe, wat brengt dat ik ook een paar Engelstalige vakken heb genomen. Hoewel ik mijn spreekvaardigheid op de Uni als een catastrofe ervaar, kan ik in de kroeg prima communiceren met een dronken local. Daarom ga ik zoveel mogelijk stappen, om mijn Spaans te verbeteren. Tijdens deze avondjes komen er voldoende cerveza’s en sangria’s “aan bod”, en bij meer dan voldoende kan er ook nog wel eens een salsa dansje gewaagd worden. Behalve de dansjes in de late uurtjes, ben ik zeer sporty op het moment. De Uni heeft zo veel aantrekkelijke aanbiedingen voor studenten, die kon ik echt niet laten schieten. Daarom heb ik nu een abonnement bij de sportschool, het zwembad, de tennisclub, en de outdoor activiteiten organisatie. Maar deze sporten zijn alleen bedoelt als toevoeging aan de verbetering van mijn surf bedrevenheid, onder het motto: “stick to the s’jes”. De golven in San Sebastian zijn ontzettend hoog en sterk. Tijdens de eerste paar surf pogingen had ik dan ook het gevoel dat ik aan het diepzeeduiken was. Maar het lukte me vrij snel om een golf te pakken en op de plank te blijven staan, dus ik verwacht een verborgen talent te hebben ontdekt. Al zou het ook nog onder “beginners geluk” kunnen vallen.

Een nog niet eerder genoemde, maar ook belangrijke s is slapen. Ik woon in een prima appartement samen met twee female roomies. Ons appartement ligt tussen het centrum en de Uni in, langs een autobaan. Mijn standaard droom is dan ook dat ik in het midden van een snelweg lig te slapen (in een slaapzak). Het pand beschikt over een rijke historie, die goed te herkennen is aan de geur die de “old fashion” tapijten met zich meebrengen. In een van de kasten vond ik een kaartspel met “Breda in kaart” erop, dus waarschijnlijk heeft er al een andere Avans student van mogen genieten. Door de rumoerige omgeving zit “siesta” er voor mij niet in. Gedurende de siesta uren zijn alle winkels gesloten, behalve de ZARA. Door deze omstandigheden hangt drie kwart van de winkel nu in mijn kast. De s van shopping is dus ook al goed op weg naar voltooiing. Het weer is hier heel wisselvallig op het moment, maar in het begin van mijn verblijf heb ik heerlijk genoten van het mooie weer, op het strand. Mijn sun-tan is overigens niet noemenswaardig. Afgelopen weekend meende ik dat de herfst was aangebroken, maar vandaag is het weer stralend, dus ik geniet er lekker van zo lang het nog kan.

Ik zie het niet zo snel gebeuren, maar heb toch maar wat voorzorgsmaatregelen getroffen. Toen mijn eerste idee, een persoonlijke herinnering bij friends en fam achterlaten, een helse klus bleek te zijn, besloot ik om het groter aan te pakken. Mijn theorie luidde als volgt: “Door middel van meer naamsbekendheid te creëren, zal de vergeet-factor worden verkleind.”    

Deze zomer heb ik op de PR afdeling van Herôme Cosmetics gewerkt. Met mijn nieuwe perscontacten zag ik de ideale mogelijkheid om in de publiciteit te verschijnen. Het geluk kwam me tegemoet; de Mexicaanse griep pandemie brak uit. (Ja, er heeft toch nog iemand profijt van gehad ) Aangezien Herôme marktleider is in desinfecterende handgels, de beste bescherming tegen het griepvirus, stond mijn telefoon op kantoor roodgloeiend. Hier heb ik dus ook duchtig gebruik van gemaakt, en ja hoor… een week later stond mijn naam in de krant! My first moment of fame! Totdat ik het artikel voor de 3^e keer las en zag dat mijn achternaam verkeerd was gespeld.

Mijn teleurstelling verdween direct toen ik een dag later werd gevraagd voor een film. Een film! Nou ja, een promotie film. Die niet in de bios getoond gaat worden, maar overigens wel de wereld over gaat. Het wordt gepresenteerd als “een professioneel modern wervende film waarin het Avans buddy-systeem centraal staat”. En waar vind je nou een betere buddy dan ik? (oeps, sterallures ) Ik deed mee met de film en had daardoor eindelijk mijn “moment of fame” bereikt. Maar bij nader inzien had ik toch niet mijn doel bereikt. Aangezien deze film voor universiteiten in het buitenland is geproduceerd en dus niks toevoegt aan het “in the picture” blijven bij mijn dierbare. Mijn diepdoordachte theorie is dus geflopt. Daarom herinner ik jullie bij deze: Forget me NOT!

Link to the movie: http://adva.avansopen.nl/ –> Study buddy

Yep… deze blog titel heeft heel wat “creative thinking” met zich meegebracht. Dus ook de moeite waard om even toe te lichten. Het middelste woord geeft aan dat ik een “enjoyable” periode tegemoet ga. Wie? Ik! Naam? Mandy! Roepnaam? Man! Uitspraak: Men! Menjoy! Nu het eerste deel helder is, komen we bij het flexibele deel. Behalve dat SS aangeeft dat ik naar San Sebastian ga, verklaart het ook wat ik ga doen; Studeren & Stappen. Daarnaast aanduidt het ook mijn leerdoelen; Spaans & Surfen. Bovendien toereikt het ook Sun tanning & Siesta, Sangria & Salsa én de niet typisch Spaanse, maar wel leuke bezigheden Sporten & Shoppen.

MenjoySS: Een crea combi die met één blik de grote lijnen van mijn aankomende leven in Spanje verklapt.

En dan nu ook wat “inside information”… Voor mijn studie International Business and Management ga ik een semester studeren op Universidad de Deusto in San Sebastian. Om even een goed beeld te scheppen: San Sebastian is gelegen in het noorden van Spanje, regio Baskenland, aan een baai van de Golf van Biskaje.

Woensdag 2 september taai ik af om me 3 weken lang te storten op een intensieve cursus Spaans. Hierna hoop ik een aardig woordje Spaans te kunnen spreken, zodat ik de lessen op de uni kan volgen.

Gedurende deze periode hou ik jullie updated via dit blog. Reken er niet op dat je hier te maken hebt met een die-hard blogger, want dat wordt wel erg druk naast al die S’jes. Hou daarom het spreekwoord “geen nieuws is goed nieuws” in gedachten en stuur me een mailtje als je me mist. In de kerstvakantie kom ik een paar weekjes naar NL en eind januari is het avontuur alweer afgelopen.

Men zegt: “Time flies when you’re having fun!”

Dus ik zeg: “Tot gauw!”